చందమామ కనిపించగానే నిద్రపోయే ఓ చిన్న ఊరు ఉండేది. ఆ ఊరి పేరు నవ్వులపల్లి.
అక్కడి వాళ్లు ఎందుకో తెలియదు కానీ రోజుకు కనీసం వందసార్లు నవ్వేవారు. పాలమ్మే లక్ష్మమ్మ నవ్వితే పాలు పొంగేవి. కూరగాయల వ్యాపారి నవ్వితే త్రాసు కూడా అటూ ఇటూ ఊగేది. పిల్లలు నవ్వితే వాళ్ల ఇళ్ల ముందు ఉన్న పూల మొక్కలు మరిన్ని పూలు పూసేవి. ఆ ఊరిలో నీలి అనే తొమ్మిదేళ్ల అమ్మాయి ఉండేది. ఆమెకు వింత విషయాలను కనిపెట్టడం అంటే చాలా ఇష్టం. ఒక సోమవారం ఉదయం ఊరిలో ఏదో వింత జరిగింది. లక్ష్మమ్మ పాలు అమ్ముతూ నవ్వలేదు. కూరగాయల వ్యాపారి బేరం చేస్తూ నవ్వలేదు. స్కూల్లో టీచర్ జోక్ చెప్పినా పిల్లలు నవ్వలేదు! అందరి ముఖాలూ గంభీరంగా మారిపోయాయి. “అమ్మా! మన ఊరిలో అందరికీ ఏమైంది?” అని నీలి అడిగింది. అమ్మ తల పట్టుకుంది. “ఏమో తల్లీ! నవ్వాలనిపించడం లేదు. ఎందుకో అర్థం కావడం లేదు.” నీలి మాత్రం ఊరుకోలేదు. ఆమె ఆకాశం వైపు చూసింది. అక్కడ ఓ పెద్ద ఊదా రంగు మేఘం ఊరి మీదే తిరుగుతోంది. మిగతా మేఘాలన్నీ ముందుకు వెళ్తుంటే అది మాత్రం అక్కడే ఉంది. “హా! ఏదో గుట్టు ఉంది!” అనుకుంది నీలి.
మేఘం దగ్గర వినిపించిన శబ్దం
నీలి తన స్నేహితుడు బంటి అనే చిన్న కుక్కను తీసుకుని కొండపైకి వెళ్లింది. మేఘం దగ్గరకు వెళ్లగానే లోపల నుంచి శబ్దం వినిపించింది. “హిహిహి... హిహిహి... ఇంకో నవ్వు దొరికింది!” నీలి ఆశ్చర్యపోయింది. “ఎవరక్కడ?”..“నేనే! నవ్వుల మేఘాన్ని!” అని సమాధానం వచ్చింది. “మా ఊరి వాళ్ల నవ్వులన్నీ నువ్వే దొంగిలించావా?”..“అవును! ఇప్పుడు నా దగ్గర లక్షా ఇరవై వేల నవ్వులు ఉన్నాయి!” అని మేఘం గర్వంగా చెప్పింది.
“వాటిని ఏం చేసుకుంటావు?” అని నీలి అడిగింది.
మేఘం కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది.
“అది... అది... నాకు తెలియదు.”
“తెలియకపోతే మరి ఎందుకు దొంగిలించావు?”
మేఘం నుంచి చిన్న చినుకులు పడటం మొదలైంది.
“ఎందుకంటే... నన్నెవరూ చూసి నవ్వరు. ఆకాశంలో అందమైన ఇంద్రధనుస్సును చూస్తే అందరూ సంతోషిస్తారు. నక్షత్రాలను చూస్తే ఆనందిస్తారు. కానీ నన్నెవరూ పట్టించుకోరు. అందుకే అందరి నవ్వులూ నాదగ్గర ఉంటే నేను కూడా ముఖ్యమైనదాన్నవుతాననుకున్నాను.”
నీలికి మేఘం మీద కోపం వచ్చింది. కానీ అది బాధపడుతున్న విషయం కూడా అర్థమైంది.
“నీ బాధ అర్థమైంది. కానీ ఇతరుల నవ్వులు దొంగిలిస్తే నీకు నిజమైన సంతోషం ఎలా వస్తుంది?” అని అడిగింది.
మేఘం సమాధానం చెప్పలేదు.
నీలి వేసిన విచిత్రమైన పందెం
నీలి ఒక ఆలోచన చేసింది.
“నాతో ఒక పందెం వేస్తావా?”
“ఏమిటి?” అని మేఘం అడిగింది.
“నేను నిన్ను చూసి నిజంగా నవ్వగలిగితే, మా ఊరి నవ్వులన్నీ తిరిగి ఇచ్చేయాలి.”
“సరే! కానీ నువ్వు నవ్వకపోతే?”
“అప్పుడు నీకు నచ్చినంతసేపు నా జోకులు వినిపిస్తాను!” అంది నీలి.
మేఘం గట్టిగా నవ్వింది.
“నన్ను చూసి నువ్వు నవ్వలేవు!”
నీలి తన జేబులోంచి ఓ చిన్న అద్దం తీసింది.
“ముందు నీ ముఖం చూసుకో.”
మేఘం అద్దంలో చూసుకుంది.
దాని మధ్యలో రెండు చిన్న కళ్లలా కనిపించే నల్లని మచ్చలు ఉన్నాయి. కింద పెద్ద నోరులా ఒక వంకర గీత ఉంది.
నీలి అంది:
“నీకు తెలుసా? నువ్వు ఆకాశంలో ఉన్న పెద్ద బంగాళాదుంపలా కనిపిస్తున్నావు!”
మేఘం తన ఆకారాన్ని మార్చుకుంది. ఇప్పుడు అది పొడవైన బంగాళాదుంపలా కనిపించింది.
బంటి కుక్క దాన్ని చూసి మొరిగింది.
“భౌ! భౌ!”
మేఘం వెంటనే రెండు చెవులు పెంచుకుంది.
“ఇప్పుడు నేను కుక్కనా?” అని అడిగింది.
“కాదు! చెవులున్న బంగాళాదుంప!” అంది నీలి.
నీలి ఒక్కసారిగా పగలబడి నవ్వింది.
కానీ మేఘం మాత్రం నవ్వలేదు.
“అయితే నేను ఓడిపోయానా?” అని అడిగింది.
“ఇంకా లేదు. నీకు నిజమైన నవ్వు ఎందుకు రాలేదో తెలుసా? నువ్వు అందరినీ నవ్వించాలనుకుంటున్నావు. కానీ నీ గురించి నువ్వే నవ్వుకోలేకపోతున్నావు!” అంది నీలి.
మేఘం తన వంకర ఆకారాన్ని చూసుకుంది.
మొదట చిన్నగా నవ్వింది.
తర్వాత గట్టిగా నవ్వింది.
“హహహహా! నేను నిజంగానే బంగాళాదుంపలా ఉన్నాను!”
ఆ నవ్వుతో మేఘం మొత్తం కంపించింది.
అప్పుడు ఒక అద్భుతం జరిగింది.
మేఘం లోపల దాగిన రహస్యం
ప్రతి బుడగలో ఒక నవ్వు ఉంది!
ఒక బుడగ లక్ష్మమ్మ దగ్గరకు వెళ్లింది. ఆమె వెంటనే నవ్వుతూ, “అయ్యో! పాలు మళ్లీ పొంగిపోయాయి!” అంది.
మరో బుడగ స్కూల్లోకి వెళ్లింది. పిల్లలందరూ ఒక్కసారిగా నవ్వేశారు.
ఇంకో బుడగ కూరగాయల వ్యాపారి దగ్గరకు వెళ్లింది. అతను నవ్వుతూ తన త్రాసును తలకిందులుగా పెట్టుకున్నాడు!
కొద్దిసేపటికే నవ్వులపల్లి మళ్లీ నవ్వులతో నిండిపోయింది.
నీలి సంతోషించింది.
“చూశావా? నవ్వులను దాచుకుంటే అవి తగ్గిపోతాయి. పంచుకుంటే పెరుగుతాయి!” అంది.
మేఘం మెల్లగా తెల్లగా మారింది.
“నీలీ, నన్ను కూడా మీ ఊరిలో ఉండనిస్తారా?” అని అడిగింది.
“ఒక షరతు మీద!”
“ఏమిటది?”
“ఇకపై నవ్వులు దొంగిలించకూడదు. నువ్వు వర్షం కురిపించినప్పుడు మొక్కలు పెరుగుతాయి. ఎండ ఎక్కువగా ఉన్నప్పుడు నీడనిస్తావు. నీకంటూ ప్రత్యేకమైన పని ఉంది!”
మేఘం ఆనందంతో పైకి ఎగిరింది.
“అయితే రేపటి నుంచి నేను ఉచితంగా నీడ ఇస్తాను!”
బంటి కుక్క మొరిగింది.
“భౌ! వర్షం కూడా ఉచితంగానేనా?”
మేఘం నవ్వింది.
“వర్షం కూడా ఉచితమే! కానీ వర్షంలో తడిస్తే జలుబు వస్తుందేమో జాగ్రత్త!”
నీలి మళ్లీ నవ్వింది.
ఆ రోజు నుంచి నవ్వులపల్లిలో ఒక కొత్త సంప్రదాయం మొదలైంది. ప్రతి సాయంత్రం ఊరి వాళ్లంతా కలిసి తమకు ఎదురైన వింత విషయాలను చెప్పుకుంటూ నవ్వుకునేవారు.
ఆకాశంలో ఉన్న ఊదా మేఘం కూడా వారితో కలిసి నవ్వేది.
అప్పుడప్పుడు ఆకాశంలో వింత ఆకారంలో ఉన్న మేఘం కనిపిస్తే, అది తన ఆకారాన్ని చూసుకుని నవ్వుతున్న నవ్వుల మేఘమే కావచ్చు!
ఈ కథలోని సందేశం
మనకు ఏదైనా కావాలంటే దాన్ని బలవంతంగా తీసుకోవడం సరైన మార్గం కాదు. ఇతరుల ఆనందాన్ని దొంగిలించడం కంటే, మనలోని ప్రత్యేకతను గుర్తించి అందరితో ఆనందాన్ని పంచుకోవడం గొప్ప విషయం.
